سر معلم محمد حنیف بختیاری انسان قابل قدر است. وی از آغاز دوران جوانی اش تا کنون به حیث سرمعلم در لیسه عالی فیضیه انجام وظیفه کرده و می کند.

دقیقاّ یادم است که این انسان شایسته و بزرگ به دنبال یک ملاه، دارای لنگی بسیار کلان و آباه خیلی دراز از دروازه مسجدی که من و ده ها تای دیگر مثل من با یک صدا می خواندیم: « تبّت َیَدآ اَبی لَهَبٍ ّو تَبَ...»، وارد شد به منظور نام نویسی. در آن روز گار کوچک بودم و نمی دانستم چرا باید به همرای یک ملاه وارد می شد؟ حتماّ والدین ما نمی توانستند بپذیرند یا شاید این حق را نداشتند که بدون حضور یک ملاه ما را ار مدرسه آخوندی اخراج نموده و شامل مکتب رسمی کنند و یا شاید هم دلیلی دیگری.

لیسه عالی فیضیه بنام « مکتب ابتدایه فیضیه» در داخل چند تا دکانی آغاز شد که از آنها می خواستند بازاری بسازند که متأسفانه یا خوشبختانه به آن موفق نشده بودند. براستی اگر آن دکان ها نمی بود، آیا ما لیسه فیضیه امروزی را داشتیم؟ بعدها لیسه عالی فیضیه امروزی ساخته شد. سرمعلم حنیف اکثر روزها بعد از رخصتی، با کارگرانی که مکتب را ازسنگ و گل می ساختند، کار می کرد. چندین بار شاهد بودم که سرمعلم حنیف را اهالی قریه تهدید به خاطر ساختن مکتب در نزدیکی قبرستان شان می کردند. چندین بار شب ها دیوارهای مکتب را به زمین فرو می ریختند و فردایش معلم حنیف باز به ساختن مجدد آن ها می داخت.

لیسه فیضیه وقتی اولین بارشاگردانش را از صنف دوازده موفقانه فارغ کرد، دیگر مردم دیوارهای آن را

ویران نمی کردند. نه تنها ویران نمی کردند بلکه به ترمیم کاری آن ها می پرداختند. شاید دیگر همه می دانستند که سرمعلم حنیف خدمتی بس بزرگ و فراموش نشدنی برای فرزندان، آ ینده  و...  شان می کند. سرمعلم حنیف زمانی که به معلمی شروع کرد، جوان راشد، خوش طبع، قد بلند، باریک و بدون ریش بود ـ و موهای زیباه و سیاه رنگ داشت. به تصویر دقیقاّ نگاه کنید، من هرباری وقتی به این تصویر نگاه می کنم، گلونم را عقده می گیرد و نمی توانم تا چند دقیقه دیگر با کسی حرف بزنم. آقای بختیاری می توانست مانند صدها کس دیگر از افغانستان جان بیرون بکشد و در یکی از کشورهای اروپایی یا آمریکا، زندگی مجللی را آغاز کند. اما این انسان بزرگ تربیه و تعلیم فرزندان وطنش را ترجیح داد و چنین است که امروز چنین شکسته می نماید. زندگی واقعاً زود گذر است و خوشا بحالی کسی که نامش، و اینکه از کجا آمد و به کجا رفت، بعد از خودش بیادگار می ماند.

هیچ هزاره عصر حاضر مردم جاغوری نمی تواند خدمات تمام معلمین لیسه عالی فیضیه را و مخصوصاّ خدمت بزرگ سرمعلم محمد حنیف بختیاری را از خاطره اش پاک کند. یاد تمام استادان گرامی باد!

حبیب پیمان ـ دنمارک

Copyright©2003 HIB-www.hazarapress.com. Protected by Copyright Laws: 09. september 2005 15:51.